AhmedMarcouch-2012A.jpg

Speeches


Afscheidsspeech gemeenteraad Amsterdam, 8 september 2010

Beste mensen, burgemeester, college, raadsleden,

Op dit moment publiceren veel opleidingen voor middelbaar beroepsonderwijs vacatures voor docenten Nederlands en Engels.

Geen goedkope onderwijsassistenten meer, geen verlengde stages om toch aan die ruim 800 contacturen te komen – nee, echte docenten Nederlands en Engels. Dat is erg goed:

- Voor de leerling die later als voorschooljuf kinderen Nederlands gaat leren

- Voor het kind die op zijn wijkschool een te laag schooladvies kreeg en nu via het mbo dóór wil naar het hbo.

- Voor de nieuwe generatie studenten die een emotionele relatie met onze taal krijgt

Wat heeft dit te maken met u, lokale politici?

Het laat zien wat u kunt bereiken. Ook als u er niét over gáát. Als volksvertegenwoordigers kunt u alle misstanden aanzwengelen, zonder wet, zonder vergadercircuit en zonder geld.

Over geld.

De financiële crisis is niet de oorzaak van maatschappelijke problemen. In 2006 begon ik in Slotervaart midden in de rijke tijd. Toch trof ik drie ‘vijf voor twaalf’- wijken aan. In heel Nederland hebben wij minstens veertig verwaarloosde en vervuilde wijken, zeiden Winsemius, Vogelaar en Van der Laan. De maatschappelijke crisis was er ruim vóór de financiële crisis. Dus laten wij als politici geldgebrek niet gebruiken als excuus om te duiken.

En geld is evenmin de oplossing. Sinds 2006 heeft Nieuw-West wel degelijk veertig miljoen euro aan overheidsgeld ontvangen. Nu de alarmbellen rinkelen over stilstand in Nieuw-West, is de vraag: wat heeft die veertig miljoen opgeleverd?

We kunnen het beter omdraaien. De bezuinigingen zijn een mooie kans om contraproductieve projecten te schrappen. Wat niet werkt, werkt namelijk tégen. Een instituut dat verwachtingen niet waarmaakt, creëert ‘wachten op welzijn’. Zie het arbeidsbureau, waar mijn ontslagen vader arbeid ging halen, terugkwam met een uitkering - en ging wachten. Vijfentwintig jaar later kennen de kinderen in de probleemwijken geen werkende ouders, buren of broers. Geld is voor hen iets dat van de bijstand komt.

Ik stel voor dat wij in enkele wijken mensen vanuit de bijstand detacheren naar de reiniging, om straatconcièrge te worden: dagelijks alle papierbakken checken en zwerfvuil opruimen. Zo wordt de bijstandstrekker een bijstandsverdiener die een maatschappelijke tegenprestatie levert: een zwerfvuilvrije stad met een werkloosvrije wijk. De straatconcièrges krijgen een jobcoach en de inleners bieden hen de eerste functie die vrij komt. Wat een verschil met de participatietrajecten waarbij de ene bewoner koffie zet en de andere koffie drinkt. Wat een verschil ook met de bemiddelingstrajecten van de re-ïntegratiebureautjes.

Bewoners die hun leven in eigen hand nemen, architect worden van hun eigen geluk. Dáár doe ik het voor.

Geld is dus niet de oplossing, wat dan wel? Inzet. Laten wij als politici doen wat mannen als Mallaouch en Taimounti doen: de wijk in, de kinderen kennen, de ouders erbij halen. De vitale lokale politicus neemt het voortouw:

- Door de wijk lopen, bij vuil meteen de reiniging bellen;

- Rondje langs de winkeliers maken, aansporen tot deelname aan de winkeliersvereniging;

- Door de straat lopen en bij kierende en tochtige huizen checken welke huizen de corporaties bellen.

- De beste medewerkers naar je wijk halen, die net als de straatcoaches het kantoor uit komen.

- De ouders mobiliseren om invloed uit te oefenen op de school van hun kinderen

- De politie, het onderwijs, de welzijnsinstituten achter de vodden zitten. Ook als wij er niet over gaan. Juist dán! Publiekelijk!

Doen we dit, dan mobiliseren wij daarmee bewegingen van goedwillende bewoners. Wij zetten een mentaliteitsverandering in gang, met als motto: ‘Wacht niet op welzijn, neem je leven in éigen hand’.

Tegen de jeugd zeg ik: ‘Je klaagt over discriminatie? Dan moet juist jij homo’s en joden de vrijheid gunnen om te zijn wie zij zijn, zodat zij geen angstig dubbelleven hoeven te leiden en voluit actief burger kunnen zijn.

En dit laten zien. Vóórleven. Er zijn bij de homodemonstratie is laten zien dat het ons ernst is met de strijd tegen discriminatie. En als het ons ernst is, zal ook de politie méér doen dan volstaan met verkeersagenten. Dan lopen ook rechercheurs mee. Wat de pakkans op gewelddadige discriminatie verhoogt. En pakkans werkt louterend op opvoeding. Ik kwam vóór de zomer al met een plan tegen homohaat en anti-semitisme, inclusief lokagent en goed dat het college daar binnenkort mee aan het werk gaat.

‘Heb je niks beters te doen?’, twitterden volgers mij na de homodemonstratie. Nee. Dit is de essentie van mijn werk. Vóórleven dat mensen het recht hebben om te zijn wie zij zijn.

Beste mensen, dat blijf ik doen. Ook nu ik helaas afscheid moet nemen van de gemeenteraad van Amsterdam. Twaalfduizend voorkeurstemmen zijn mijn inspiratie om als Tweede Kamerlid in Amsterdam mijn wekelijkse 'Lokale Kamer' op te starten à la de Rijdende Rechter, om te beginnen in Amsterdam. De klachten, voorstellen en observaties gaan mee naar Den Haag, waar ik namens de bevolking vecht tegen criminaliteit, overlast en verloedering en strijd voor goed onderwijs, fatsoenlijk wonen en fair werk.

Tot slot. Graag wil ik iedereen bedanken die mij hielp een politieke stem te zijn. Ik noemde Mallaouch al in een ander verband en daarnaast wil ik drie mensen bij hun naam noemen, zij staan symbool voor alle anderen die mij wilden behouden voor Amsterdam: Job van Amerongen, Kees-Lorraine Tutupary en Hans Aertsen.

Wij gaan elkaar nog vaak zien!

Sukses!